The heat is on.
Lucius en Haider dansen een gesprek. Ze weten nog niet of het gaat eindigen in een duet of in een duel. Botsende meningen, misverstanden, gevoeligheden en frustraties liggen op de loer. Ze gaan de strijd aan met de wapens die ze hebben: hun woorden en de taal van dans. Ze luisteren, roepen en fluisteren in een beladen pas-de-deux. Hun moderator: een synthesizer die hun stemmen versterkt, overstemt of in harmonie brengt. Eén ding is zeker: geen van beiden gaat weg voor het gesprek ten gronde gevoerd is. Voor ze elkaars golflengte hebben gehoord en gevoeld. Omdat het nodig is. Omdat het vandaag fucking nodig is.
Wavelength is de theatrale uitwerking van een echt gesprek tussen Haider Al Timimi en Lucius Romeo-Fromm over onze gepolariseerde wereld. De ene kwam in België terecht vanuit Irak, de ander vanuit de Verenigde Staten. Ze delen hun bezorgdheden over de wereld: over echokamers, cancel culture, onze plek in de kosmos en wereldbeelden die zo ver uit elkaar drijven dat samenleven onmogelijk lijkt. Van daaruit gaan ze al dansend op zoek naar een mogelijk antwoord.
'Je ziet de verbeelding en de liefde als wapen tegen de stompzinnigheid van de bullebakken van deze wereld.'
schoolvoorstelling (16+) in theater arsenaal do 14 jan om 13u30 i.s.m. Cultuurcentrum Mechelen
duur 75 min taal Engels met Nederlandse boventiteling
in de pers
‘Het zijn adembenemende momenten: een complexe discussie met uitdagende standpunten, verdubbeld in een spel van verwijdering en toenadering in de dans. Ze voert naar een surrealistisch slotmoment als de twee performers de aarde lijken te ontstijgen. (…) Dat is waarom je dit stuk moet zien: de verkramping, de wrok, de radeloosheid, maar ook de toenadering en verzoening krijgen hier niet alleen woorden – die zijn er genoeg – maar ook gestalte. Je ziet hoe polarisatie en haat hun lelijke klauwen in het vlees van mensen zetten. Je ziet (gelukkig) ook de tedere omhelzing en de vlucht omhoog, de verbeelding en de liefde als wapen tegen de stompzinnigheid van de bullebakken van deze wereld.’
‘Telkens proberen de twee elkaars standpunten te begrijpen, zich in elkaars situatie in te leven. Als twee slingers die op een ander ritme bewegen, zoeken ze elkaar de hele voorstelling op, ze resoneren even samen, en groeien dan terug uit elkaar. (…) Het hele spel van dissonante ritmes wordt meesterlijk ondersteund door de muziek en het sound design.’